id=”o3jfp6″
Sokak Kedileri Neden Kuru Mama Yemez? Bir Hikâye Üzerine
Kayseri’de bir akşamüstüydü. Hava hafif serindi, tam o sıralarda sokakta gördüğüm küçük kedi beni bir kez daha şaşırtmıştı. Yine bir köşe başında, garip bakışlarla etrafına bakıyordu. Uzun zamandır sokaklarda gördüğüm bu kediyi, “Acaba bir şeyler yiyebilir mi?” diye düşünüp evden kuru mama alıp gelmiştim. Gözlerimle kediyi takip ettim, biraz yaklaşınca hemen kayboldu. O an aklıma takıldı: “Sokak kedileri neden kuru mama yemez?” Peki ya bir şeyleri yanlış mı yapıyordum? Çıkıp evde kuru mamalarla uğraşırken, bir türlü cevabı bulamadım. Ama sonra, o kediyi bir daha gördüm ve olanlar o kadar derin bir içsel yolculuğa dönüşecekti ki…
Küçük Kedinin Sırrı
Bir hafta sonra, kediyi tekrar aynı köşe başında gördüm. Yine oradaydı, ama bir fark vardı: Bu sefer biraz daha yaklaştım. Cebimdeki kuru mamayı çıkarıp yanına bıraktım, ama kediyi beklerken içimde bir huzursuzluk vardı. “Bunu yemeyecek,” diye düşündüm, ama yine de denemek istedim. Kedinin gözleriyle beni izlediğini hissedebiliyordum. Birkaç dakika boyunca hareketsiz kaldık, sonra kedinin burnunu hafifçe mama kabına soktuğunu gördüm, ama bir anda geri çekildi. Gözleri endişeli, dikkatli, belki de korkuyordu.
O an, kedinin davranışları beni düşündürmeye başladı. “Kuru mama sevmiyor olabilir mi?” dedim kendi kendime. Birçok kez sokaklarda kedilerle karşılaşmıştım ama hiçbiri kuru mamaya ilgi göstermemişti. Belki de onları anlamaya başladım. Hangi sokak kedisinin kuru mamaya güveni vardı ki? Her şeyden önce, sokak kedilerinin doğasında, onları koruyan içgüdüler vardı; belki de kuru mamalar, onlara daha az güven veriyordu. Ne de olsa, bu kediler her gün hayatta kalmak için avlanmak zorundaydılar.
Kuru Mama ve Sokak Kedilerinin Korkuları
Sokak kedilerinin doğada hayatta kalma içgüdüleriyle, bizlerin onlara sunduğu kuru mama arasında bir çelişki vardı. Onlar, çimenlerin arasında gizlenen fareleri veya çöplüklerden buldukları yiyecekleri tercih ederler. Doğal ortamlarında, o kuru mamalar onlara pek de anlamlı gelmezdi. Belki de kuru mama, onların doğasında var olan o özgürlüğün ve doğallığın bir parçası değildi. Üstelik sokakta hayat, bir anlamda bir hayatta kalma savaşıydı. O yüzden kuru mama, onlara belki de bir tür tuzak gibi geliyordu. Düşünsenize, sürekli av peşinden koşan bir kedinin bir anda kuru mamaya yönelmesi ne kadar zor olurdu? Bu mama, belki de ona sadece rahatlık değil, belki bir güven eksikliği, belki de bir kaybolmuşluk hissi veriyordu.
O an bir daha kediyi izledim. Gözleri hafifçe bana kaymıştı. Ve birdenbire içimdeki o belirsizlik kayboldu, o kedinin gözlerinde bir şeyler fark ettim. O kedinin bana baktığında hissettiği, sadece acıkmışlık ya da korku değildi. İçinde yaşadığı dünya, bizlerin kurduğu dünyadan çok farklıydı. O, belki de kuru mamaya karşı sadece ilgisizlik duymuyordu, aynı zamanda ona güvenmiyordu. Belki de doğanın sunduğu o yabanıl dünyada, mama ona yabancı geliyordu. O an, işte böyle düşündüm: “Sokak kedileri neden kuru mama yemez?” cevabı aslında onların bir tür güvensizlik yaşadığını gösteriyordu. Her şeyin bir anlamı vardı, ve o kedinin yaşadığı, bambaşka bir dünyayı anlamak, benim için bir anda çok daha derin bir anlam kazanmıştı.
Yavaşça Yaklaşan Güven
Bir hafta boyunca her gün aynı köşe başında kediyi tekrar gözlemeye devam ettim. O günden sonra, her akşam oraya geldiğimde, kediyi biraz daha rahat bir şekilde yakından görebiliyordum. Ama hala bana güvenmediğini hissediyordum. Bu, büyük bir sabır gerektiren bir süreçti. İçimden, “Belki de zamanla alışır,” diyordum ama her seferinde, o kedinin gözlerindeki çekingenlik bana başka bir şey anlatıyordu. Güven kolay kazanılacak bir şey değildi. Ne kadar kuru mama bıraksam da, kedinin buna yaklaşmasını izlemek, kendi içimdeki güven meselelerini sorgulamama sebep oldu.
Bir gün, kedinin artık yavaşça mamasına doğru yaklaştığını gördüm. Birkaç adımda, bir an tereddüt etti ve sonrasında bir ısırık aldı. O an sanki tüm evrenin bana verdiği bir ödüldü. Bu, aslında sadece bir sokak kedisinin kuru mama yemesiyle ilgili değildi. O an, güvenin, zamanla inşa edilebileceğini, bir ilişkide nasıl sabırla büyütüleceğini anlamaya başladım. Ne kadar beklesen de, bazen her şeyin bir zamanlaması vardı. O an kedinin bana olan güveni, aslında bana da bir şeyler öğretmişti. Kuru mama, sadece bir yemek değil; güvenin, ilişki kurmanın ve sabrın simgesiydi.
Hikâyenin Sonu ve Bir Başka Başlangıç
Sonunda, kedinin mamasını tamamen bitirdiğini gördüm. Gözlerinde bir şey vardı. Artık o korku, o endişe yoktu. Yerine bir huzur, bir güven vardı. Kedinin ilk başta memnuniyetsiz bir şekilde benden uzak durduğu, sonra birkaç hafta içinde güven duymaya başlaması, bir anlamda hayatın özüdür. Hayatta bir şeylere güvenmek, sabırla beklemek ve yavaşça yaklaşmak gerekirdi. Bu süreç bana, sadece kediyi değil, hayatı da nasıl daha dikkatli ve anlayışlı bir şekilde karşılamam gerektiğini öğretti.
Bir gün, kediyi başka bir yerde görmedim. Sanki gitmişti. Belki de başka bir yere, belki de başka bir yaşam alanına. Ama ben ona, bir sokak kedisine daha güvenmeyi, ona zaman ayırmayı, ve o güvenin her gün biraz daha büyümesine izin vermeyi öğrendim. O an, kedinin bir tür güven inşa etme sürecinin, bana hayatımda yapmam gereken değişiklikleri hatırlattığını fark ettim. Belki de sokak kedileri kuru mama yemez, çünkü içgüdüsel olarak kendilerini daha güvende hissedebileceği bir yolu tercih ederler. Ama bence, her şey biraz da zamanla, sabırla ve güvenle ilgiliydi.