Atılım Üniversitesi Bursu Kesilir mi? Hayatımın En Zorlu Günlerinden Biri
Bir sabah, kaybolan güven
Kayseri’den Ankara’ya üniversite için gelmek, hayatımın en büyük adımlarından biriydi. Hem heyecan verici hem de kaygı vericiydi. Gençken her şey çok daha hızlı, her an bir fırsat gibi görünür ama bir o kadar da belirsizdi. 25 yaşında, bol bol günlük tutan bir gencim. Duygularım her zaman belirgin, her an kalbimdeki düşünceler bir şekilde dışa vurur. Ancak bazen, kalbimle düşündüklerim arasında kopukluklar olabiliyor. Bu da tam olarak bu yazının hikayesini başlatan şey oldu.
Atılım Üniversitesi, bana sadece bir okul değil, aynı zamanda hayatımı değiştirme fırsatı sunmuştu. Burada olmak, hayallerimin bir parçasıydı. Ne yazık ki, en büyük hayalim olan üniversite eğitimi boyunca aldığım burs, beklenmedik bir anda iptal edildi. Bu, tam da çok ihtiyacım olduğu dönemde oldu.
Bir sabah, sabah kahvemi hazırlarken telefonumda gelen bir e-posta ile karşılaştım. Başlıkta “Bursunuz Hakkında” yazıyordu. Kalbim birden hızlanmaya başladı. Bir an tereddüt ettim ama okumak zorundaydım. Bir yandan da, bursa güvenim sarsılmaya başlamıştı. Hemen e-postayı açtım. Gözlerim bir süre kelimeler üzerinde kaydı ve tam anlamıyla ne okuduğumu kavrayamadım.
“Bursunuzun devam etmeyeceğini üzülerek bildiriyoruz. Finansal durumunuzla ilgili bazı güncellemeler yapmamız gerekti.”
Bunu okuduğum an, midemde bir şeylerin yerinden oynadığını hissettim. O an, her şey donmuş gibiydi. O günden sonra, gerçekler birer birer yüzüme çarptı. Bursun kesilmesi, sadece bir paranın kesilmesi değildi. Bu, bana sağlanan güvenin kaybolmasıydı. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak için yaptığım mücadelede, bu burs bana adeta bir güvence gibi geliyordu. Onun kaybolması, geleceğimi bir anda bulanıklaştırmıştı.
Korku ve belirsizlik
Bursumun kesilmesinin ardından ilk başta hissettiğim şey korkuydu. Kayseri’den buraya geldim çünkü inandım, güvendim. Hem aileme hem de kendime. Şimdi, bu bursun kesilmesi, bana büyük bir darbe olmuştu. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak için bu fırsatın, bu desteğin kaybolması, bir anlamda benliği kaybetmek gibi hissettirdi.
Düşüncelerim birbirine karıştı. “Acaba başka bir üniversiteye mi gitsem?” diye geçirdim aklımdan. Ama Kayseri’yi seviyorum, evimi seviyorum. Kayseri’ye dönmeyi düşünmek bile üzüntüyle karışık bir hayal kırıklığına yol açıyordu. Bir yandan da geleceğimi kaybetme korkusu içinde kayboluyordum.
O gün boyunca, nasıl bir adım atacağımı bilemedim. Derslerime odaklanmak imkansız hale geldi. Hoca, tahtada bir şeyler anlatıyordu ama ben her şeye, her detaya kaygıyla bakıyordum. Bir yanda bursumun iptalini kafamda sorguluyor, diğer yanda ise okuluma dair umutlarımı yitiriyordum.
Çözüm arayışına düşerken
Birkaç gün sonra, bu duygusal çöküşten sonra, başka bir çözüm yolu arayışına girmeye başladım. Üzerimdeki baskı ve bu belirsizliğe karşı bir şeyler yapmalıyım, bunu çözmeliyim diye düşünüyordum. Okulun burs ofisine mail attım, “Bursum neden kesildi? Hangi koşullarda yeniden geri alabilirim?” diye sordum. Ne de olsa, her soruya bir yanıt bulunmalıydı.
Bir gün sonra cevap aldım. Bu cevapta, bursun kesilmesinin sadece “finansal durum” ile değil, “akademik başarı” ile de ilişkilendirildiği belirtiliyordu. Bu, bana tam olarak neyi kaybettiğimi gösterdi. Çünkü her şey sadece finansal değildi, akademik performansımın da buna etkisi vardı. Şu anki durumumun ne kadar kötü olduğunu o an anladım. Üzgündüm, ama en azından biraz daha net bir durum vardı.
O andan sonra, bir karar verdim. Bursumu geri almak için ne gerekiyorsa yapmalıydım. Kendi hatalarımı düzeltmek, okuldaki başarımı yükseltmek için daha çok çalışmalıydım. Bu, sadece okul değil, hayatımın bir parçasıydı. Burs, sadece maddi bir destek değildi; aynı zamanda bana olan güvenin bir simgesiydi.
Bir adım daha ileriye
Herkes bir gün düşer, ama önemli olan nasıl kalktığındır. Kafamda bu düşüncelerle, okuldaki akademik yükümü yeniden düzenlemeye başladım. Notlarımı yükseltmek, derslere daha fazla odaklanmak için her şeyimi verdim. Bir sabah erken kalktım, saatlerce ders çalıştım. İçimde bir inanç vardı, bu inancı kaybetmek istemiyordum.
Burs ofisinden birkaç hafta sonra, bir cevap daha aldım. Bu kez, bursumun yeniden verileceğine dair olumlu bir yanıt aldım. O an, o kadar çok duyguyu bir arada hissettim ki, mutluluk, hayal kırıklığı ve büyük bir rahatlama. Bursun kesilmesinin ardından gelen bu başarı, bana yeniden bir umut ışığı oldu.
Sonuç: Umut ve inanç
Bursumun tekrar verilmesi, sadece maddi bir kazanım değildi. Bu, benim azmim, yeniden toparlanabilme gücüm ve her zaman inandığım şeyin sonunda başarılı olabileceğim anlamına geliyordu. Umut her zaman vardır, yeter ki o umudu bulacak cesarete sahip olalım. O an, hayatımda en çok sevdiğim şeylerden biri olan eğitimime devam etme kararlılığımı pekiştirmiş oldum.
Kayseri’den bir umutla çıktım, ve şimdi Atılım Üniversitesi’nde, bu bursu almak için verdiğim mücadele bana çok şey öğretti. Hayatın, bazen size engeller çıkaracağını biliyorum ama önemli olan bu engelleri aşarken kaybetmediğiniz umudu bulmak. Bursum kesilmişti ama hayallerim hiçbir zaman kesilmedi.
Atılım Üniversitesi bursunun kesilip kesilmeyeceği konusundaki soruya gelirsek: Hayatımda öğrendiğim bir şey var, hiçbir şey kesin değil ama insan umudunu kaybetmediği sürece, her zorluk aşılabilir.